این روزها که دسترسی به اینترنت جهانی محدود و نت دوباره ملی شده، اینجا در بیان(رسانهٔ متخصصان اهل قلم) شده پاتوق من!
موافق و راضی نیستم! اما کاری به دلیل و علت ملی شدن نت هم ندارم. چون من یه شهروند معمولی در ج.ا.ایران هستم که حتی حق سوال کردن هم ندارم چه برسه به مخالفت و اعتراض کردن!
فقط باید صبر کنم ببینم چی میشه مثل اکثر هموطنان گروگان گرفته شده در مرزهای ج.ا.ایران!
من سالهاپیش که تازه با وبلاگ و وبلاگنویسی آشنا شده بودم فقط سعی میکردم درباره موضوعات خاص و سبک زندگی عکس یا مطالبی رو منتشر کنم و تقریباً در تمام سرویسهای وبلاگدهی رایگان مثل، پرشینبلاگ، بلاگفا، میهنبلاگ، بلاگاسکای، روزبلاگ و… یه بلاگ ایجاد کرده بودم! اما تا همین الان که مشغول تایپ این نوشتهام، موفق نشدهام که یه وبلاگنویس قدیمی و حرفهای بشم! به دو دلیل...
اولاً شوربختانه من دچار کمالگرایی فلج کننده هستم! یعنی هربار که تصمیم میگیرم که چیزی بنویسم، انقدر ویرایش و حذفش میکنم که دیگه منصرف میشم از منتشر کردنش!!
برای من قبل از انجام هرکاری از همان ابتدا باید همهچی پِرفِکت و بینقص باشه تا بتونم شروع کنم!
اما دارم تلاش میکنم که این مشکل رو با انجام یسری تکنیکها و روشهای جدید حل کنم…
اگه موفق شدم که صددرصد میشم، راه حلش رو به شما هم خواهم گفت.
دوماً من پیشتر دوست داشتم دربارهٔ موضوعاتی خاص بنویسم که در ج.ا.ایران و طبق قوانین همیشه تابو و ممنوع بوده!
من شاید تابوشکن باشم اما هرگز قانونشکن نبودهام و نخواهم بود! قانون همیشه خط قرمز من بوده و هست چون من حتی در زندگی خصوصی هم یسری قوانین شخصی دارم...
اما در این بلاگ من فقط سعی میکنم که حَرفنوشتهها، علاقه مندیها، دغدغهها، خاطرات و تجربیات شخصی خودم رو منتشر کنم...
البته من نیاز به حمایت شما هم دارم.
برای حمایت از من فقط کافیه این بلاگ جدید منو به دوستانِت معرفی کنی و از طریق بخش کامِنتها با من در ارتباط باشی.
به امید فردای بهتر امنتر و آزادتر و بدون سانسور و محدودیت
